Δελτίο Τύπου, 8 Μάρτη 2009
Φίλες και φίλοι, δε γιορτάζουμε αλλά αγωνιζόμαστε να τιμήσουμε τις μνήμες των προηγουμένων γενεών που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για ισότητα και Ανθρώπινα Δικαιώματα για όλους.
Η οικονομική κρίση δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι για χειροτέρευση της ανισότητας και επιβολή μεγαλύτερων περικοπών στα ήδη πενιχρά δικαιώματα των κοινωνικά αποκλεισμένων.
Το Δίκτυο Γυναικών ξεκινάει μια νέα αναβαθμισμένη προσπάθεια τον Απρίλιο για στήριξη ατόμων που υποφέρουν από ενδοοικογενειακή βία και των παιδιών των οικογενειών τους. Παρόλη την δύσκολη κατάσταση που αντιμετωπίσαμε έχουμε την αισιοδοξία πως οι δομές μας θα λειτουργήσουν καλύτερα και ευρύτερα στα πλαίσια Ευρωπαϊκού προγράμματος που επιτέλους εγκρίθηκε. Ξεκινάμε λοιπόν μέσα στον Μάρτιο επιμορφώσεις και διαδικασίες προετοιμασίας στελεχών κι εθελοντών μας.
Στο πλαίσιο του Αγώνα για την Ισότητα, τα παλαιά προβλήματα κοινωνικού αποκλεισμού και βίας παίρνουν νέες διαστάσεις λόγω της οικονομικής κρίσης και της μεγάλης ανεργίας των γυναικών που ήδη φαίνεται πως θυματοποιούνται ως εργαζόμενες, συνδικαλίστριες, και υπεύθυνες για την φροντίδα των μονογονεϊκών οικογενειών, των γερόντων, των αναπήρων και κάθε ατόμου που προσωρινά ή μόνιμα χρειάζεται φροντίδα.
Οι πολλοί αναγκαστικοί γυναικείοι ρόλοι παραμένουν διότι η αρωγή της οικογένειας από την πολιτεία είναι ανεπαρκής( έλλειψη παιδικών σταθμών, πολύ μικρά επιδόματα εξαρτημένων ατόμων, και κυρίως έλλειψη ‘δικτύου διάσωσης’ με εξασφάλιση ελάχιστου εισοδήματος που υπάρχει σε όλες σχεδόν τις προηγμένες χώρες της Ευρωζώνης). Με την επερχόμενη μεγαλύτερη φτώχεια και ανεργία βλέπουμε πιθανό να έχουμε κοινωνικούς κλυδωνισμούς αν οι πολιτικές δεν αλλάξουν πολύ γρήγορα.
Ο ρόλος των οργανώσεων πολιτών στο να καταγγέλλουν αλλά και να προτείνουν μας ώθησε με την ευκαιρία της αγωνιστικής αυτής επετείου να συντάξουμε μια περίληψη θέσεων με μερικές δικές μας προτάσεις.
Οικογενειακή βία:
Οι αριθμοί των περιστατικών βίας συνεχίζουν να είναι μεγάλοι και η μόνη διαφορά είναι πως επιτέλους τα θύματα μιλούν περισσότερο, χωρίς όμως να έχουμε δει αποτελέσματα που αναμέναμε στη βάση του νέου νόμου.
1 στις 4 γυναίκες θα δεχθεί βίαιη συμπεριφορά στο σπίτι κάποια στιγμή στη ζωή της
Κατά μέσο όρο συμβαίνουν 35 περιστατικά βίας προτού μία γυναίκα καταφύγει στην αστυνομία
Περίπου τα μισά περιστατικά οικιακής βίας συμβαίνουν παρουσία των παιδιών
Στις δράσεις του Δικτύου συμπεριλαμβάνονται εκτενείς και μεγάλης διάρκειας δράσεις για την καταπολέμηση της ενδοοικογενειακής βίας, τόσο σε υπηρεσίες, όσο σε εκπαίδευση και ενημέρωση (επαγγελματιών, γυναικών θυμάτων ή γυναικών που επέζησαν αλλά και του γενικότερου γυναικείου πληθυσμού και ευαισθητοποίηση του ευρέως κοινού) αλλά και διερεύνηση τρόπων βελτίωσης του νομοθετικού πλαισίου και των υπηρεσιών του κράτους.
Η βία μας αφορά:
«Υπάρχει μεγάλος πειρασμός να πάρεις το μέρος του θύτη. Το μόνο που ζητάει είναι, να βλέπεις και να μην κάνεις τίποτα… Από την άλλη το θύμα ζητάει από τον παρατηρητή να μοιραστεί το βάρος του πόνου. Το θύμα ζητάει δράση, ενασχόληση, μνήμη.»*
Judith Herman*
· Με δεδομένα που το Δίκτυο αντλεί από την εικοσάχρονη παρουσία του σε όλες τις κοινωνικές τάξεις κι ιδιαίτερα στον χώρο του κοινωνικού αποκλεισμού, δίπλα στην κάθε ηλικιωμένη, ανήλικη, φτωχή, πολύτεκνη, μόνη μητέρα, δίπλα στα θύματα κακοποίησης, τις φυλακισμένες, τις αποφυλακισμένες, τα θύματα σωματεμπορίας, τις γυναίκες των μειονοτήτων, τις μετανάστριες και τις πρόσφυγες,
· Με έρευνες, δράσεις, γραμμή ΣΟΣ κατά τις βίας, και πολλά εκπαιδευτικά προγράμματα και προγράμματα επιμόρφωσης,
· Σε συνεργασία με άλλες εθνικές και διεθνείς οργανώσεις γυναικών, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εκπαιδευτικούς φορείς, πανεπιστήμια,
Το Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης σημειώνει τα εξής προβλήματα και προτάσεις για την βελτίωση των θεσμών:
Επιμόρφωση των ατόμων που επαγγελματικά υποδέχονται θύματα:
Όπως είναι τα πράγματα σήμερα οι γυναίκα εξακολουθεί να αναγκάζεται αν αποφασίσει να κάνει μήνυση, να συγκατοικήσει το ίδιο βράδυ με τον δράστη, σε αναμονή ...κακοποίησης. Η αστυνομία δεν είναι επιμορφωμένη για το νέο νόμο, δηλώνει πως δεν μπορεί να κάνει διοικητική απομάκρυνση, η γυναίκα δεν μπορεί να καταγγείλει, τα καταφύγια δεν επαρκούν, είναι ελάχιστα, οι ανήλικοι δεν έχουν που να πάνε, κι επομένως δεν δίνεται λύση. Οι γυναίκες γίνονται μερικές φορές βίαιες κι αυτές, προς τα παιδιά, γιατί δεν έχουν βοήθεια, ή παθαίνουν ψυχολογικά νοσήματα.
Χρειάζονται καταφύγια και ξενώνες με ειδικά επιμορφωμένο προσωπικό, σε πολλές περιοχές της Ελλάδας με ευθύνη των νομαρχιακών και δημοτικών αρχών, σε συνεργασία με οργανώσεις πολιτών για κακοποιημένες γυναίκες και παιδιά.
Χρειάζονται χώροι υποδοχής για συμβουλευτική σε οικογένειες με προβλήματα βίας. Χρειάζονται οικογενειακοί σύμβουλοι και ψυχολόγοι που να βοηθούν τις γυναίκες αλλά και τους άνδρες για διαχείριση θυμού. Τα ίδια συμβουλευτικά κέντρα μπορούν να στεγάζονται σε νοσοκομεία και να βοηθούν ψυχολογικά και τις οικογένειες με παιδιά που έχουν προβλήματα ναρκωτικών ή βαριές αναπηρίες.
Οι νόμοι για απομάκρυνση του δράστη πρέπει να εφαρμόζονται ώστε να είναι άμεση και χωρίς κίνδυνο για το θύμα, με προσωρινά διοικητικά μέτρα που να εφαρμόζονται από την αστυνομία, όπως γίνεται σε άλλες χώρες, χωρίς κίνδυνο για την γυναίκα . Χρειάζονται επίσης οικογενειακά δικαστήρια όπως στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και την Κύπρο.
Ιδιαίτερη πρόνοια για κοινωνικά αποκλεισμένες και φτωχές γυναίκες κάθε μειονότητας με ψυχολόγους , για παράδειγμα, στα ιατρικά κέντρα περιοχών όπου δεν μιλούν την Ελληνική αλλά την Τουρκική να υπάρχουν επιστήμονες από την μειονότητα, που να μιλούν τα Τούρκικα και τα Πομάκικα . Τα ψυχοφάρμακα που συνήθως αφειδώς διανέμονται δεν αποτελούν λύση.
Πρόνοια για ψυχολογική υποστήριξη και για ομαλή ένταξη για παλιννοστούντες με Ρωσόφωνους κοινωνικούς λειτουργούς.
Πρόνοια τέλος για τις πολύτεκνες τσιγγάνες που χωρίζουν ή εγκαταλείπονται από τους συντρόφους τους.
Η πρόνοια για τις γυναίκες αποτελεί ταυτόχρονα πρόνοια για τα παιδιά, καλύτερη ένταξη, εφαρμογή στην πράξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και λιγότερη εγκληματικότητα.
Θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης και παράνομης διακίνησης .
Η σημερινή κατάσταση σεξουαλικής εκμετάλλευσης εξακολουθεί να αφορά συχνά νομότυπες καταστάσεις, δηλαδή γυναίκες που έχουν χαρτιά τα οποία κρατάει ο σωματέμπορος, ο οποίος τις δηλώνει και σαν πόρνες, κι έτσι είναι όλα νομότυπα.
· Οι γυναίκες δεν μιλούν κατά κανόνα την γλώσσα, κι είναι τρομοκρατημένες ως προς την αστυνομία, και ο νόμος που έγινε δεν μας επιτρέπει να καταγγείλουμε την εκμετάλλευσή τους χωρίς να συλληφθούν.
· Σήμερα όλες οι αρχές που είναι αρμόδιες πρέπει να επιμορφωθούν για το ψυχικό δράμα αυτών των γυναικών από κατάλληλους ιατρούς και ψυχολόγους και την ανάγκη περίθαλψης πριν καταθέσουν. Χρειάζεται συνεργασία των συναρμόδιων Υπουργείων Υγείας, Εσωτερικών και Δικαιοσύνης. Οι γυναίκες αυτές συχνά έχουν και παιδιά τα οποία είναι και μέσο εκβιασμού τους από τα κυκλώματα, τα οποία πρέπει να προστατευτούν πράγμα που δεν προβλέπεται από τον νόμο.
· Οι οργανώσεις που έχουμε πολλά χρόνια εμπειρία και έχουμε δημιουργήσει δομές στήριξης και καταφύγια, λειτουργούμε εκτός νομικού πλαισίου. (π.χ. Κέντρο αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων, Γιατροί του Κόσμου, Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης, Κλίμακα, Άρσις, κ..λ. π.)
· Πρέπει να δημιουργηθούν φιλοξενητήρια με πολύ εξειδικευμένο προσωπικό, ειδικά για ανήλικα θύματα σωματεμπορίας. Νεαρά άτομα, αγόρια και κορίτσια θύματα σωματεμπορίας δεν μπορούν να επιβάλλεται να συστεγαστούν με άλλα ανήλικα παιδιά, άστεγα, κ.λ.π. διότι η σεξουαλική τους εμπειρία καθιστά απαραίτητη διαφορετική ψυχολογική στήριξη και μπορεί να είναι καταστροφική η συνεύρεση με άλλα παιδιά πριν την θεραπευτική αγωγή. Ο νόμος όπως είναι σήμερα προβλέπει συστέγαση. Οι φορείς αρνούνται στην πράξη να τα φιλοξενούν και μάλιστα όταν υπάρχει τόση έλλειψη θέσεων για παιδιά θύματα σε μικρές ηλικίες. Λείπει το νομικό πλαίσιο για την ίδρυση ανάλογων ιδρυμάτων.
Εκπαίδευση-Σχολεία:
Η πρόληψη της βίας αλλά και οι διορθωτικές ενέργειες είναι ευθύνη της πολιτείας. Προτείνεται συνεργασία Υπουργείων Υγείας-Πρόνοιας και Παιδείας.
Θεωρούμε ότι χρειάζεται άμεσα:
· Εκπαίδευση των μαθητών, ιδιαίτερα των εφήβων, σε δεξιότητες επικοινωνίας, συνύπαρξης και διαχείριση συγκρούσεων, σαν παράμετρος της εκπαίδευσης αλλά και σαν διορθωτική ενέργεια όπου παρουσιάζονται προβλήματα βίας, ναρκωτικών, συγκρούσεων συνομηλίκων. Σχολικοί ψυχολόγοι και ειδικευμένοι εκπαιδευτικοί πρέπει να υπάρχουν ως σύμβουλοι παντού.
· Επιμόρφωση εκπαιδευτικών στις δεξιότητες ζωής, διαχείριση εφηβικού άγχους, και στην Διαχείριση Συγκρούσεων και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ιδιαίτερα δε των Διευθυντών Σχολείων και Συμβούλων.
Φυλακές:
Πολλές γυναίκες βρίσκονται κατά την γνώμη μας και από την πολύχρονη εμπειρία μας, άδικα στις φυλακές, ως θύματα κοινωνικής ανισότητας, πολλές χωρίς χρήματα για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Στοιβαγμένες μαζί, ναρκομανείς άρρωστες με εγκληματίες, ανήλικες μαζί με ενήλικες, ψυχικά ασθενείς μαζί με άτομα πωρωμένα
Η υγεία των φυλακισμένων γυναικών , σωματική και ψυχική είναι στα χέρια της πολιτείας. Οι ψυχικά ασθενείς και οι ναρκομανείς απλώς είναι σε διαρκή καταστολή, με φάρμακα, χωρίς να λαμβάνεται καμιά ουσιαστική μέριμνα για την θεραπεία τους. Κάποιες οργανώσεις όπως το ‘18 άνω’ δραστηριοποιείται στις φυλακές βοηθώντας τις ναρκομανείς αλλά δεν υπάρχουν άλλου τύπου θεραπείες,π.χ. ψυχολογική υποστήριξη, φάρμακα ανάλογα με την ιδιαίτερη περίπτωση κάθε ασθενούς. Προτείνεται γενική αναβάθμιση της μέριμνας για την υγεία των φυλακισμένων με ευθύνη του Υπουργείου Υγείας-Πρόνοιας κι όχι μόνο του Δικαιοσύνης.
Τέλος όπως είχε πει μια φυλακισμένη, ‘δεν υποφέρουμε από τα κάγκελα αλλά από την απραξία’. Ίσως η ευκαιρία για μόρφωση, αλφαβητισμό και απασχόληση με μέριμνα της Επιμόρφωσης Ενηλίκων και του Υπουργείου Δικαιοσύνης είναι μια δράση που θα τους δώσει δυνατότητα εργασίας. Αφορά φτωχές γυναίκες που μένουν στις φυλακές για καιρό και είναι μια πιθανή λύση για το θέμα του κοινωνικού τους αποκλεισμού που επιτείνεται με την αποφυλάκιση.
Το Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης είναι αδέσμευτη, εθελοντική οργάνωση που ιδρύθηκε στην Ευρώπη από την δεκαετία του 80 και στην Ελλάδα από το 91 και στοχεύει στην δημοκρατική παρέμβαση στους εθνικούς, ευρωπαϊκούς αλλά και σε διεθνείς θεσμούς και φόρα, σε συνεργασία με όμοιους φορείς με ατζέντα την ισότητα και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα όπως περιγράφηκαν και από το άρθρο 13 της Συνθήκης του Άμστερνταμ και το CEDAW.
Αγωνίζεται για την ισότητα και για την άρση των αποκλεισμών και βρίσκεται με δομές κοινωνικής παρέμβασης στελεχωμένες από εθελοντές κι εθελόντριες και επαγγελματικά στελέχη στην διάθεση των κοινωνικά αποκλεισμένων, ιδιαίτερα των γυναικών και παιδιών.
Ελληνικό Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης Αμαλιάδος 15, Αθήνα, 115 23
τηλ 210 7703043 ηλεκτρ. Διευθ: enow@otenet.gr
Σωματείο ΝΠΙΔΔ Μη Κερδοσκοπικό Ημ/νία Επικ.Καταστατικού20/09/1991
Αριθμός εγγραφής στο Ειδικό Μητρώο της ΥΔΑΣ: 119 , Μητρώο Υπουργείου Υγείας, 115
|
|
|